H φράση «ο καθένας που βιώνει τα πάντα μόνος του» αγγίζει ένα βαθύ, καθολικό και πολύ ευαίσθητο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης:
τη μοναξιά και την ατομικότητα της εμπειρίας.
Αν και η μοναξιά είναι ένα συναίσθημα που έχουμε νιώσει όλοι, ο τρόπος που την βιώνει ο κάθε άνθρωπος είναι εντελώς μοναδικός.
Οι δύο όψεις του «μόνος»:
.
Η κατάσταση του να είναι κανείς μόνος του δεν είναι απαραίτητα αρνητική.
Διαχωρίζεται κυρίως σε δύο μορφές:
Η Μοναχικότητα (Solitude):
Είναι η συνειδητή και θετική επιλογή να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας. Είναι η κατάσταση που προσφέρει ηρεμία, χρόνο για αυτοστοχασμό, δημιουργικότητα και ανασύνταξη δυνάμεων.
Η Μοναξιά (Loneliness):
Είναι το υποκειμενικό, επώδυνο συναίσθημα της απομόνωσης. Συμβαίνει όταν νιώθουμε, ότι μας λείπει η ουσιαστική σύνδεση με τους άλλους, ακόμη κι αν βρισκόμαστε μέσα σε ένα πλήθος.
Γιατί ο καθένας το βιώνει διαφορετικά;
Προσωπικά βιώματα:
Οι προηγούμενες εμπειρίες, οι απώλειες ή οι απογοητεύσεις διαμορφώνουν το πώς αντιλαμβανόμαστε την απουσία των άλλων.
Χαρακτήρας:
Ένας εσωστρεφής άνθρωπος μπορεί να ανθίζει στην ησυχία του, ενώ ένας εξωστρεφής μπορεί να νιώθει, ότι "στερεύει" από ενέργεια χωρίς κοινωνική αλληλεπίδραση.
Οι συνθήκες: Είναι διαφορετικό να επιλέγεις να μείνεις μόνος ένα βράδυ για να ξεκουραστείς, και διαφορετικό να αναγκάζεσαι να είσαι μόνος λόγω γεωγραφικής απόστασης, χωρισμού ή κοινωνικού αποκλεισμού.
Μια κοινή ανθρώπινη αλήθεια:
Το παράδοξο με τη μοναξιά είναι, ότι είναι το πιο κοινό συναίσθημα που μας ενώνει. Σχεδόν κάθε άνθρωπος δίπλα μας, κάποια στιγμή της ημέρας ή της ζωής του, παλεύει με τις δικές του σκέψεις και το δικό του «μόνος».
Αν αυτή η φράση εκφράζει κάτι που βιώνετε εσείς αυτή τη στιγμή ή κάποιος δικός σας άνθρωπος, να θυμάστε, ότι η αναγνώριση αυτού του συναισθήματος είναι το πρώτο βήμα.
Η ουσιαστική επικοινωνία, η έκφραση των συναισθημάτων και, αν χρειαστεί, η υποστήριξη από έναν ειδικό μπορούν να μετατρέψουν το βάρος της μοναξιάς σε έναν ασφαλή χώρο προσωπικής ανάπτυξης.
Αυτή η διαπίστωση μπορεί να κρύβει δύο διαφορετικές όψεις:
Η μελαγχολική πλευρά: Μπορεί να μας κάνει να νιώθουμε απομονωμένοι, πιστεύοντας, ότι κανείς δεν μπορεί να μας καταλάβει πραγματικά.
Η ανακουφιστική πλευρά: Μας υπενθυμίζει ότι η προσωπική μας διαδρομή μάς ανήκει ολοκληρωτικά, και μας δίνει τη δύναμη να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας, διότι ότι πράττουμε το κάνουμε μόνοι μάς.
Η προσωπική ευθύνη της διαδρομής μας είναι η απόλυτη ελευθερία μας. Όταν συνειδητοποιούμε ότι εμείς κρατάμε το τιμόνι, η μοναχικότητα παύει να είναι βάρος και γίνεται η μεγαλύτερη πηγή δύναμης και αυτογνωσίας.
Μας υπενθυμίζει ότι, παρά τις εξωτερικές επιρροές, η τελική επιλογή και η εσωτερική αλλαγή είναι καθαρά δική μας υπόθεση.
Η ευθύνη και η ελευθερία της ζωής μας ανήκουν αποκλειστικά σε εμάς.
Όταν συνειδητοποιούμε ότι η διαδρομή είναι δική μας, σταματάμε να περιμένουμε από τους άλλους να ορίσουν την ευτυχία ή την επιτυχία μας. Η μοναχικότητα των πράξεών μας δεν σημαίνει απαραίτητα απομόνωση, αλλά αυτονομία. Κάθε απόφαση, κάθε λάθος και κάθε θρίαμβος είναι το αποτέλεσμα των δικών μας επιλογών, και αυτό είναι το πιο δυνατό εργαλείο για να καταλάβουμε ποιοι πραγματικά είμαστε.
Η αυτονομία και η ανεξαρτησία είναι από τις πιο πολύτιμες δεξιότητες που μπορείς να αναπτύξεις στη ζωή σου. Σου δίνουν αυτοπεποίθηση και την ελευθερία να ορίζεις εσύ την πορεία σου.
Το να μαθαίνουμε να τα καταφέρνουμε μόνοι μας, η συναισθηματική και πρακτική ανεξαρτησία είναι μια διαδικασία που χτίζεται βήμα,βήμα. Δεν σημαίνει, ότι απομονωνόμαστε από τους άλλους, αλλά, ότι αποκτούμε την εμπιστοσύνη, ότι μπορούμε να στηριχτούμε στις δικές μας δυνάμεις.
