Μπορούν άραγε οι άλλοι άνθρωποι γύρω σου να νιώσουν ή να καταλάβουν τον πόνο σου, είτε αυτός ο πόνος είναι σωματικός, είτε ψυχικός;;;
Πόσες φορές ήσουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, για μέρες και έλεγες μέσα σου πότε θα περάσει αυτός ο πόνος να σηκωθώ πάλι να περπατήσω να απολαύσω τον ήλιο και την ημέρα!!
Κι όμως πόσες ημέρες έχασες από την ζωή σου με το να πονάς και να μην μπορείς να απολαύσεις τις όμορφες ηλιόλουστες ημέρες και να θες να πας μια εκδρομή!!!
Κι όμως η διαχείριση του συνεχούς πόνου επιβαρύνει την ψυχολογία του ανθρώπου.
Η συζήτηση με έναν ειδικό μπορεί να σε βοηθήσει να διαχειριστείς το στρες και την απογοήτευση που προκαλεί η έλλειψη κατανόησης από το περιβάλλον σου.
Δεν είσαι υπερβολική και ο πόνος σου είναι πέρα για πέρα αληθινός. Αξίζεις να βρεις την αιτία του, για να σταματήσεις να κρύβεσαι πίσω από ένα παυσίπονο.... Συχνά οτάν βρισκεσαι σε μια κατάσταση όπου πονάς (σωματικά ή ψυχικά) και νιώθεις, ότι κανείς γύρω σου δεν μπορεί ή δεν θέλει να σε καταλάβει, η μοναξιά αυτή μπορεί να γίνει εξίσου βαριά με τον ίδιο τον πόνο.
Οι άνθρωποι συχνά δυσκολεύονται να διαχειριστούν τον πόνο κάποιου άλλου. Επειδή δεν ξέρουν τι να πουν ή τι να κάνουν, καταφεύγουν σε κλισέ ("έλα μωρέ, θα περάσει", "σκέψου θετικά") ή νομίζουν, ότι υπερβάλεις. Κι όμως δεν υπερβάλλεις!! Ο πόνος είναι αληθινός και όταν υπάρχει και ψυχικός πόνος, τότε είναι πάρα πολύ δύσκολο να διαχειριστείς τον πόνο σου μόνη σου και κυρίως όταν είναι και ψυχικός πόνος.
Όταν δεν βρίσκεις κατανόηση, κλείνεσαι στον εαυτό σου, κάτι που κάνει τους άλλους να απομακρύνονται ακόμα περισσότερο ή να αποτυγχάνουν να δουν τι περνάς. Ο πόνος σου είναι πραγματικός, είτε τον βλέπουν οι άλλοι είτε όχι. Δεν χρειάζεται την έγκριση ή την επιβεβαίωση κανενός, για να ισχύει. Είναι εύκολο, όταν δεν σε καταλαβαίνουν, να αρχίσεις να αμφισβητείς τη λογική σου ή να θεωρείς, ότι φταις εσύ.
Για να μπορέσεις να βρεις λύση σε αυτό που σου συμβαίνει προσπάθησε να βρεις ομάδες υποστήριξης ή ανθρώπους που βιώνουν κάτι παρόμοιο (π.χ. χρόνιο πόνο ή παρόμοιες δυσκολίες), όπου η λέξη «καταλαβαίνω» έχει πραγματικό νόημα. Είτε γράφοντας, είτε ζωγραφίζοντας, είτε εκφράζοντάς τον δημιουργικά, το να βγαίνει κάτι προς τα έξω βοηθά την ψυχή σου να μην πνίγεται από τον πόνο.
Ο χρόνιος πόνος, είτε σωματικός είτε ψυχικός, είναι από τις πιο μοναχικές εμπειρίες που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Όταν το σώμα υποφέρει από ημικρανίες, πόνους στη μέση ή έντονο ίλιγγο που κάνει το δωμάτιο να γυρίζει, και ταυτόχρονα η ψυχή «πνίγεται», το βάρος γίνεται ασήκωτο. Η δυσκολία των άλλων να κατανοήσουν αυτό που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι δημιουργεί έναν τοίχο απομόνωσης.
Γιατί οι άλλοι δυσκολεύονται όμως να καταλάβουν; Η απουσία ορατών σημαδιών: Αν κάποιος δεν έχει γύψο ή μια πληγή, οι άνθρωποι τείνουν να ξεχνούν ή να υποτιμούν τον πόνο. Η αμηχανία μπροστά στην αδυναμία: Οι δικοί μας άνθρωποι συχνά μας θέλουν καλά.... Όταν βλέπουν, ότι πονάμε συνεχώς και δεν μπορούν να μας περάσουν τον πόνο, νιώθουν ανίσχυροι. Έτσι, καταφεύγουν σε κλισέ εκφράσεις ή στην άρνηση («πάλι πονάς;»), προσπαθώντας ασυνείδητα να προστατεύσουν τον εαυτό τους από τη δική τους αμηχανία.
Είναι βιολογικά και ψυχολογικά δύσκολο, για κάποιον να νιώσει την ένταση ενός πόνου (ειδικά του ιλίγγου ή της ημικρανίας), αν δεν τον έχει ζήσει ο ίδιος.
Ο πόνος σου είναι πραγματικός και έγκυρος. Έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό που γράφεις: δεν χρειάζεσαι την έγκριση κανενός, για να είναι ο πόνος σου υπαρκτός. Οι μέρες που χάνονται στο κρεβάτι, κοιτάζοντας τον ήλιο από το παράθυρο και λαχταρώντας μια βόλτα ή μια εκδρομή, είναι μια πραγματική απώλεια που φέρνει θλίψη. Είναι δικαίωμά σου να νιώθεις έτσι και δεν φταις εσύ σε τίποτα!!
Πώς να προστατεύσεις τον εαυτό σου; Σταμάτα να απολογείσαι: Δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι που πονάς ή που παίρνεις παυσίπονα. Το σώμα σου δίνει μια μάχη και χρειάζεται τη φροντίδα σου, όχι την κριτική σου.
Θέσε όρια στις συζητήσεις:
Αν βλέπεις, ότι οι δικοί σου άνθρωποι επαναλαμβάνουν τα ίδια τοξικά σχόλια, έχεις κάθε δικαίωμα να πεις: «Καταλαβαίνω, ότι δυσκολεύεσαι να το νιώσεις, αλλά αυτή τη στιγμή χρειάζομαι απλά να με αφήσεις να ξεκουραστώ, χωρίς σχόλια».
Αγκάλιασε τη δημιουργική έκφραση: Όπως πολύ σωστά ανέφερες, το γράψιμο, η τέχνη ή οποιαδήποτε μορφή έκφρασης δίνει «σώμα» στον πόνο σου.
Επίσης μπορείς να συμβουλευτείς έναν ειδικό ψυχολόγο ή ψυχίατρο ο οποίος μπορεί να σου δώσει λύση ή και να σε ακούσει σε αυτό που βιώνεις!!!
ΕΛΕΝΑ ΤΖΑΚΟΥ
Οι άνθρωποι συχνά δυσκολεύονται να διαχειριστούν τον πόνο κάποιου άλλου. Επειδή δεν ξέρουν τι να πουν ή τι να κάνουν, καταφεύγουν σε κλισέ ("έλα μωρέ, θα περάσει", "σκέψου θετικά") ή νομίζουν, ότι υπερβάλεις. Κι όμως δεν υπερβάλλεις!! Ο πόνος είναι αληθινός και όταν υπάρχει και ψυχικός πόνος, τότε είναι πάρα πολύ δύσκολο να διαχειριστείς τον πόνο σου μόνη σου και κυρίως όταν είναι και ψυχικός πόνος.
Όταν δεν βρίσκεις κατανόηση, κλείνεσαι στον εαυτό σου, κάτι που κάνει τους άλλους να απομακρύνονται ακόμα περισσότερο ή να αποτυγχάνουν να δουν τι περνάς. Ο πόνος σου είναι πραγματικός, είτε τον βλέπουν οι άλλοι είτε όχι. Δεν χρειάζεται την έγκριση ή την επιβεβαίωση κανενός, για να ισχύει. Είναι εύκολο, όταν δεν σε καταλαβαίνουν, να αρχίσεις να αμφισβητείς τη λογική σου ή να θεωρείς, ότι φταις εσύ.
Για να μπορέσεις να βρεις λύση σε αυτό που σου συμβαίνει προσπάθησε να βρεις ομάδες υποστήριξης ή ανθρώπους που βιώνουν κάτι παρόμοιο (π.χ. χρόνιο πόνο ή παρόμοιες δυσκολίες), όπου η λέξη «καταλαβαίνω» έχει πραγματικό νόημα. Είτε γράφοντας, είτε ζωγραφίζοντας, είτε εκφράζοντάς τον δημιουργικά, το να βγαίνει κάτι προς τα έξω βοηθά την ψυχή σου να μην πνίγεται από τον πόνο.
Ο χρόνιος πόνος, είτε σωματικός είτε ψυχικός, είναι από τις πιο μοναχικές εμπειρίες που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Όταν το σώμα υποφέρει από ημικρανίες, πόνους στη μέση ή έντονο ίλιγγο που κάνει το δωμάτιο να γυρίζει, και ταυτόχρονα η ψυχή «πνίγεται», το βάρος γίνεται ασήκωτο. Η δυσκολία των άλλων να κατανοήσουν αυτό που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι δημιουργεί έναν τοίχο απομόνωσης.
Γιατί οι άλλοι δυσκολεύονται όμως να καταλάβουν; Η απουσία ορατών σημαδιών: Αν κάποιος δεν έχει γύψο ή μια πληγή, οι άνθρωποι τείνουν να ξεχνούν ή να υποτιμούν τον πόνο. Η αμηχανία μπροστά στην αδυναμία: Οι δικοί μας άνθρωποι συχνά μας θέλουν καλά.... Όταν βλέπουν, ότι πονάμε συνεχώς και δεν μπορούν να μας περάσουν τον πόνο, νιώθουν ανίσχυροι. Έτσι, καταφεύγουν σε κλισέ εκφράσεις ή στην άρνηση («πάλι πονάς;»), προσπαθώντας ασυνείδητα να προστατεύσουν τον εαυτό τους από τη δική τους αμηχανία.
Είναι βιολογικά και ψυχολογικά δύσκολο, για κάποιον να νιώσει την ένταση ενός πόνου (ειδικά του ιλίγγου ή της ημικρανίας), αν δεν τον έχει ζήσει ο ίδιος.
Ο πόνος σου είναι πραγματικός και έγκυρος. Έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό που γράφεις: δεν χρειάζεσαι την έγκριση κανενός, για να είναι ο πόνος σου υπαρκτός. Οι μέρες που χάνονται στο κρεβάτι, κοιτάζοντας τον ήλιο από το παράθυρο και λαχταρώντας μια βόλτα ή μια εκδρομή, είναι μια πραγματική απώλεια που φέρνει θλίψη. Είναι δικαίωμά σου να νιώθεις έτσι και δεν φταις εσύ σε τίποτα!!
Πώς να προστατεύσεις τον εαυτό σου; Σταμάτα να απολογείσαι: Δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι που πονάς ή που παίρνεις παυσίπονα. Το σώμα σου δίνει μια μάχη και χρειάζεται τη φροντίδα σου, όχι την κριτική σου.
Θέσε όρια στις συζητήσεις:
Αν βλέπεις, ότι οι δικοί σου άνθρωποι επαναλαμβάνουν τα ίδια τοξικά σχόλια, έχεις κάθε δικαίωμα να πεις: «Καταλαβαίνω, ότι δυσκολεύεσαι να το νιώσεις, αλλά αυτή τη στιγμή χρειάζομαι απλά να με αφήσεις να ξεκουραστώ, χωρίς σχόλια».
Αγκάλιασε τη δημιουργική έκφραση: Όπως πολύ σωστά ανέφερες, το γράψιμο, η τέχνη ή οποιαδήποτε μορφή έκφρασης δίνει «σώμα» στον πόνο σου.
Επίσης μπορείς να συμβουλευτείς έναν ειδικό ψυχολόγο ή ψυχίατρο ο οποίος μπορεί να σου δώσει λύση ή και να σε ακούσει σε αυτό που βιώνεις!!!
ΕΛΕΝΑ ΤΖΑΚΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου